نویسنده :
سراج امینی - ساعت ۱٠:٢۱ ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۱۸
مو به تنت راست میشود
اینبار نه از شگفتی
نه وحشت از سکوت ژرف کهکشان
که سرمای صبح
بر نیمکت یک میدان تاریخدار
در پایتخت یک تاریخ
وقتی برای آغاز هر کاری زود رسیدهای
جز انتظار.
5:30 صبح 1390/1/29
میدان هفت تیر تهران
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٩:٤۸ ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٦
پای معامله چای مینوشیم
و تبصرههایم
هیچ نگرانت نکرده...
هربار سطلی رنگ به دیوار ذهنت میپاشم
که شره می کند و
چشمانت باز
دوخته به من.
گوش کن!
می خواهی فقط معشوق نباشی؟
به فرارویمان بنگر
تا سرم را که به کاری گرم می کنم
خواب نروی.
سراج - مرداد ٨٩
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٩:٤٢ ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٦
آنی نیستی که وقتی دیدمت
بگویم
دختری است...
یا زنی.
سراج - ٢۵ / ١ / ٨٩
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٦:۳٩ ب.ظ روز ۱۳۸٧/٧/۱۸
دستی دراز کردم
به تمنای رقصیدن
بکارتم را نشانه گرفتی
مستقر
پشت پنجرههای وجاهت
هنگام
که در نورهایی با سرعت آرام
تمام انسانیت را نشان میدادم
با اتاقهای خواب
و هال پذیرایی
باری
در کوری صورت عشق را دیده بودم
دیگر خوابم نبرد
صورتم معصوم نشد
بکارتم ریخته بود
فرصت عشق بیرخصت اما
عایدم شد و
شاد
از تمام خوابهای بلند پریدم
سراج- مهر87
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٦:۳٥ ب.ظ روز ۱۳۸٧/٧/۱۸
در خواب
خواب می دیدم
عریان شدنت را در نور زرد اتاق
ازمیان درختان باغ...
هوا خیس بود
و خاک
چکه های آرام شیر آبی کهنه را
می نوشید
در صدای عوعوی سگی زخمی
از دور
نوری آمد و در باز شد
گربه ای زرد
در پرتو نور اتاق پذیرایی
بیرون پرید
و بوی مشروب
آرام آرام به بیرون نشت کرد
دیگر صدای خنده های بیقیدت در گوشم بود
و می دیدم
پاپیون های ارغوانی را
یکی به سر
دیگری بر تهیگاه ات
و کمرگاهت را که بوی تانگو می داد
در آن پیراهن پشت باز پرستاره
و ردیفی از رنگ های زرد و سرخ را
در گرگ و میش صبحگاه
بعد از شبی طولانی
آنطرف دریاچه
اما تو
تنها
رقصیدی سوی سایه سیاه سپیداری
و من
خیره شدم به ناپدید شدنت...
خیره شدم به ناپدید شدنت...
خیره شدم به ناپدید شدنت...
.....
(برگردان ترانه and I watched you as you disappeared از Tom Waits)
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٦:٤٢ ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/٢٧
خا طره که هیچ
تنها هواست
که می توان
به نیکی یادش کرد و
هنوز
در نیکی اش زیست
□
نگاه کن !
ببین !
پیکرم
آویخته از خرابه ی پل های پشت سر٬
در زمینه ی چهره ی زنی از زنان این دیار٬
اینبار
به نام تو .
□
پشت هم چیده ام
تمام رازهایم را
پشت پای ردیف درختان این میان ...
تو هم چیده باش
پری از بالهایم
در ازای
هدیه ای برای نوشتن.
سراج - اردیبهشت ۸۷
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ۱۱:٥٦ ق.ظ روز ۱۳۸٦/٦/٧
شرمی باز واژه خواهدم
تا میم های صورتم بجنبند و قصدم آوازی شود٬
معروفْ !
بی تعارفِ یک سبد سبابه
تا نگرفته گوش از انباشت موم٬ِ
چربیدن
□
یکی دو قاف آویختندم از ژرفا
طنابِ گیرودارگم شد
ارباب حلقه ها وردهایشان را
چوب به دست
به دیوار کوفتند
زبان به حلق آویخت و...
جان گرفت
□
سرخ شد،
هراسید
سبز شد،
ماسید
نرنجید
ایستاد...
□
چندی است که می خوانَدَم
می شنوم
سراج - شهریور۸۶
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ۱٢:٢٩ ق.ظ روز ۱۳۸٦/٦/٧
از زنانگیام است
که پیشامد را
با زبان
پادرمیانی میکنم ..
یا از مردانگی
که در زمانهام پافشاری .. ؟
یا هردواش ؟
یا که هیچ:
با زنبارگی واژگان
زنبورهایی را واژگون...
یا
تلخی را به نوک زبان مربوط...
نمیدانم.
سراج - مرداد ۸۶
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ۱٢:٠٧ ق.ظ روز ۱۳۸٦/٦/٧
راست
دیگر نخواهم از بها کاست
مگر آنکه بخواهی
روی کاریزماتیک سرخت را به دور اندازی...
تا شاید
به طول انجامیم و
قانون
واویلا!
های.... تو!
به طنابکشی اگر نرویم
ناچار به مرور نخکش خواهیم شد
وآنان درازکش
میان کشیدنی ها قرعه می کشند و... خرناس!
اگر سر بی کلاهمان کلاه رفت
من تنها مقصر نیستم.
موهایم را نکش
بی خودی از ماست...
سراج-تیر۸۶
ِ
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٦:٠٩ ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٥
میان جملات افکارم
مکث پیدا شده
اعترافات یک ذهن شکسته∙∙∙
آیا هرگز خودم را دوست داشته ای ؟
خودم
که دانشمندان معتقدند
آفتابِ دوٌم ام !
خودم∙∙∙
که معتقد است باید
توپ هایم را ببینی
که نشانه رفته اند∙∙∙
که فرود آمده اند∙∙∙
به فرمان دادن ام ∙
"سراج - آذر ۸۴"
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ۸:٠٤ ب.ظ روز ۱۳۸٤/۳/۱٠
مردی را میکشم...
که خمیازه میکشد
و خمیازه میکشم...
همانطور...
که او...
پیشتر کشید...
خودش را.
"سراج - ۷/۳/۱۳۸۴"
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ۱:٥۳ ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/٢٢
سکوت... فریاد... پژواک.
عرشِ من و عرشِ تو که فاصله... تخمینِ اعتیاد میزند
به کلیشه خود و طناب بر تخت خواهی بست؟
تو و جواب!؟
از خیسی تو، گوهر این پرسش پخش شد...
ما و ترانهی شامگاه!؟
شاید نیم روزی را اغراق کنیم... و تردیدآمیز خطایی!
تکلیف چیست؟
ما و جواب!؟
"سراج - ۲۲/۱۱/۱۳۸۳"
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ۳:٢۸ ق.ظ روز ۱۳۸۳/٦/٥
با هشیاریِ تمام...
قرائت می کنم : برائت!
کوتوله اید...
و بی گناه!
کوتاهی سنّتِ شماست!
نور فانوسم زرد...
چهره تان زرد...
زبانتان دراز... که این از آن است!!
"سراج - ۲/۶/۸۳"
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٥:٥٧ ق.ظ روز ۱۳۸۳/٥/۳۱
هیچ چیز قراردادیتر، یا به بیانی دیگر محدودتر از احساسی نیست که ما به زیبایی داریم. زیبایی در خود تنها یک واژه است. حتی گونهای انگاره (Idea) هم نیست. در گستره زیبایی، آدمی خود را سنجه کمال حس میکند، آنگاه در بهترین هنگام آن را میپرستد.
Nietzsche
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٩:۳۱ ق.ظ روز ۱۳۸۳/٥/۱٦
روراستْ که سهوِ تو
به امتناع،
وعده ی گشایشِ مبارکِ من
به نبشِ تابوتِ چارمیخ،
گافِ بزرگ!
توجیه به نافِ سوفِسطا!
حواله به آستینِ مردِ راستین...
هر چه گشاد!
انگار لاف می پرورم...
به ریشِ پروردگار!‼
تردید مباد،
این شیوه هرزگی رَواست.
دست مریزاد...
”سراج - ۱۵/۵/۱۳۸۳“
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٤:٢۱ ب.ظ روز ۱۳۸۳/٥/۱٠
«چیزی برای گفتن نیست...، توانی برای گفتن نیست...، میلی به گفتن نیست...، اما ما مجبوریم سخن بگوییم...، چرا که سکوت سنگین است...»
«ساموئل بکت»
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٢:٢٢ ب.ظ روز ۱۳۸۳/٥/۳
اسب می انديشد، سگ می انديشد،
گوسفند می انديشد،
انسان ايستاده بين مرگ و زندگی
می انديشد
ماهی اما هرگز نمی اندیشد
او همه چيز را می داند...
<Iggy pop>
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٢:۱٥ ب.ظ روز ۱۳۸۳/٥/۳
آنچه را که تجربه آسان نمیفروخت،
از حادثه هدیه گرفتم.
- نصرت رحمانی
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٧:۱۱ ب.ظ روز ۱۳۸۳/٥/۱
اخلاقِ طبیعت ستیز، یعنی تقریبآ اخلاقِ آموزانده شده، اخلاق بزرگ داشته شده، اخلاقی را که تا به امروز برآن اندرز گفتهاند، کاملآ به وارونه، ضد غرایزِ زندگی میشود... آن، باری ناپیدا، وگاهی درشتناک با پردلی، مایهی محکوم دانستنِ این غرایز است؛ با این سخن که «خدای به رازِدلها داناست» به نزدیکترینِ خواستنیها، چنانکه به بلندترینِ آرزوهای زندگی «نه» میگوید و خدای را با زندگی دشمن میکند... آن قدیسِ خرسند و خشنود به خدای، نمونهترین اختهی عالم است... آری، کاروبارِ زندگی آنجا برچیده میشود که کشورِ خدای آغاز میشود.
نیچه
نویسنده :
سراج امینی - ساعت ٥:٠٤ ق.ظ روز ۱۳۸۳/٥/۱
«بوزینهی خدایش...... میخواهی فقط بوزینه خدایت باشی..!؟»
نیچه
← صفحه بعد
نظرات ()
